บทที่ 87 EP 14/8 ไม่เอ่ยวาจาใช่ว่าไม่รัก

ยุภารีบสูดน้ำมูกเช็ดน้ำตา ราวกับว่าทำอย่างนั้นบุตรสาวจะไม่รู้ไม่เห็น

“ก็นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย แล้วนี่มาได้ยังไง ไหนว่าวันนี้จะนอนที่คอนโดฯ”

“แหม...คิดถึงแม่ไม่ได้หรือคะ คิดถึงก็มาหานี่ไง”

คนเป็นมารดาหันมาหา ผลักร่างยุริญดาให้กลับไปนั่งดีๆ ยามมองลูกที่โตเป็นสาวสมวัยแล้วนึกอยากให้ลูกๆ กลายเป็นเด็ก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ